யதீந்திர மிஸ்ராவின் பிறப்பு கி.பி. 1977இல் அயோத்தியில் (உத்தரப் பிரதேசம்) நிகழ்ந்தது. அவர் லக்னோ பல்கலைக்கழகம், லக்னோவில் இந்தியில் எம்.ஏ. பட்டம் பெற்றார். அவர் தற்போது சுயாதீன எழுத்தாளராக இருப்பதுடன் அரை-வருடாந்திர ‘சஹித்’ இதழின் ஆசிரியராகவும் உள்ளார். கி.பி. 1999இல் இலக்கியம் மற்றும் கலைகளின் வளர்ச்சி மற்றும் ஆய்வுக்காக ‘விமலா தேவி பவுண்டேஷன்’ என்ற ஒரு கலாச்சார அறக்கட்டளையையும் நடத்தி வருகிறார்.

யதீந்திர மிஸ்ராவின் மூன்று கவிதைத் தொகுப்புகள் வெளியாகியுள்ளன- யதா-கதா, அயோத்தியா ததா அன்ய கவிதாயேன், ட்யோடி பர் ஆலாப். இதனுடன், பாரம்பரிய பாடகி கிரிஜா தேவியின் வாழ்க்கை மற்றும் இசை சாதனையைப் பற்றிய கிரிஜா என்ற புத்தகத்தையும் எழுதியுள்ளார். ரீதிகாலத்தின் இறுதிப் பிரதிநிதி கவி த்விஜதேவின் கிரந்தாவளி (2000) எனும் நூலின் இணை ஆசிரியராகவும் இருந்துள்ளார். குன்வர் நாராயண் மீது கவனம் செலுத்தும் இரண்டு புத்தகங்களுடன், ஸ்பிக் மெக்கேயின் வாரிசு-2001 திட்டத்திற்காக ரூபங்கர் கலைகள் மீது கவனம் செலுத்தும் ‘தாதி’ எனும் நூலின் ஆசிரியராகவும் இருந்துள்ளார். இளம் படைப்பாளி யதீந்திர மிஸ்ராவுக்கு பாரத் பூஷன் அக்ரவால் கவிதை விருது, ஹேமந்த் ஸ்மிருதி கவிதை பரிசு, ருதுராஜ் விருது போன்ற பல விருதுகள் கிடைத்துள்ளன. கவிதை, இசை மற்றும் பிற நுண்கலைகளுடன் சமூகம் மற்றும் கலாச்சாரத்தின் பல்வேறு துறைகளிலும் அவருக்கு ஆழ்ந்த ஆர்வம் உண்டு.

நௌபத்கானே மே இபாதத் என்பது புகழ்பெற்ற ஷெஹனாய் வாத்தியக் கலைஞர் உஸ்தாத் பிஸ்மில்லா கான் மீது சுவாரஸ்யமான பாணியில் எழுதப்பட்ட ஒரு நபர்-சித்திரமாகும். யதீந்திர மிஸ்ரா பிஸ்மில்லா கானை அறிமுகப்படுத்தியதுடன், அவரது ஆர்வங்கள், அவரது உள்ளார்ந்த அமைப்பு, இசையின் சாதனை மற்றும் பற்றுறுதி ஆகியவற்றையும் உணர்வுபூர்வமான மொழியில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். இசை என்பது ஒரு வழிபாடு என்பதையும் அவர் தெளிவாக்கியுள்ளார். இதற்கு ஒரு முறைமை உண்டு. இதற்கு ஒரு சாஸ்திரம் உண்டு, இந்த சாஸ்திரத்தை அறிந்துகொள்வது அவசியம், வெறும் அறிமுகம் மட்டுமல்ல அதன் பயிற்சி அவசியம் மற்றும் பயிற்சிக்கு குரு-சிஷ்ய பாரம்பரியம் அவசியம், முழுமையான ஈடுபாடு அவசியம், பொறுமை அவசியம், ஆழ்ந்த சிந்தனை அவசியம். அந்தப் பற்றுறுதியும் பொறுமையும் பிஸ்மில்லா கானிடம் இருந்தது. அதனால்தான் 80 வயதிலும் அவரது சாதனை தொடர்ந்தது. யதீந்திர மிஸ்ரா இசையின் பாரம்பரிய மரபை ஆழமாக அறிந்தவர், இந்தப் பாடத்தில் இதன் பல எதிரொலிகள் உள்ளன, அவை பாடத்தை மீண்டும் மீண்டும் படிக்க அழைக்கின்றன. மொழி எளிமையானது, பாய்ச்சலுடன் கூடியது மற்றும் சந்தர்ப்பங்கள் மற்றும் குறிப்புகளால் நிறைந்துள்ளது.

நௌபத்கானே மே இபாதத்

கி.பி. 1916 முதல் 1922 வரையிலான காலத்தின் காசி. பஞ்சகங்கா கட்டத்தில் அமைந்துள்ள பாலாஜி கோயிலின் திண்ணை. திண்ணையின் நௌபத்கானா மற்றும் நௌபத்கானாவிலிருந்து வெளிவரும் மங்களத்வனி.

அமீருடீன் இன்னும் சுமார் ஆறு வயதான குழந்தை, பெரிய சகோதரர் ஷம்சுதீன் ஒன்பது வயது. அமீருடீனுக்கு ராகம் என்றால் எந்தப் பறவையைக் குறிக்கும் என்று தெரியாது. இவர்கள் மாமூஜான் போன்றவர்கள், பேச்சுக்குப் பேச்சு பீமபலாசி மற்றும் முல்தானி என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். இந்தச் சொற்களின் பொருத்தமான அர்த்தம் என்னவாக இருக்கும், இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் அமீருடீனுக்கு இன்னும் வயது வரவில்லை, இந்தக் கனமான சொற்களின் எடை எவ்வளவு இருக்கும் என்று அறிய முடியும். இவ்வளவு மட்டும் உறுதி, அமீருடீன் மற்றும் ஷம்சுதீனின் இரண்டு மாமாக்கள் சாதிக் ஹுசைன் மற்றும் அலிபக்ஷ் நாட்டின் பிரபலமான ஷெஹனாய் வாத்தியக் கலைஞர்கள். பல்வேறு சமஸ்தானங்களின் அரசவைகளில் வாசிக்கச் செல்வார்கள். தினசரி நிகழ்ச்சி நிரலில் பாலாஜி கோயில் முதலிடத்தில் வரும். ஒவ்வொரு நாளும் ஆரம்பம் அங்கேயே திண்ணையில் நிகழும். கல் விக்கிரகங்களுக்கு எவ்வளவு புரிதல் இருக்கிறதோ தெரியாது, அவை தினமும் மாறி மாறி முல்தானி, கல்யாண, லாலித் மற்றும் சில நேரங்களில் பைரவ ராகங்களைக் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றன. இது அலிபக்ஷின் வீட்டுக் குடும்பத் தொழில். அவரது அப்பாஜான் (தந்தை) கூட இங்கேயே திண்ணையில் ஷெஹனாய் வாசித்துக்கொண்டிருப்பார்கள்.

அமீருடீனின் பிறப்பு டும்ராவ், பீகாரில் உள்ள ஒரு இசை ரசிகர் குடும்பத்தில் நிகழ்ந்தது. 5-6 ஆண்டுகள் டும்ராவ்வில் கழித்த பிறகு, அவர் தாத்தா வீட்டிற்கு, அம்மாவின் வீட்டிற்கு காசிக்கு வந்துவிட்டார். டும்ராவ்வுக்கு வரலாற்றில் எந்த இடம் இருக்கிறதா என்றால், அப்படி எப்போதும் தோன்றவில்லை. ஆனால் இது உறுதி, ஷெஹனாய் மற்றும் டும்ராவ் ஒன்றுக்கொன்று பயனுள்ளவை. ஷெஹனாய் வாசிக்க ரீட் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ரீட் உள்ளே குழாய் போன்றது, அதன் மூலம் ஷெஹனாய் ஊதப்படுகிறது. ரீட், நர்கட் (ஒரு வகை புல்) ஆகியவற்றால் செய்யப்படுகிறது, இது டும்ராவ்வில் முக்கியமாக சோன் நதிக்கரைகளில் காணப்படுகிறது. இப்போது டும்ராவ்வின் முக்கியத்துவம் இவ்வளவுதான், இதன் காரணமாக ஷெஹனாய் போன்ற வாத்தியம் வாசிக்கப்படுகிறது. பின்னர் அமீருடீன், நாம் அனைவருக்கும் பிரியமானவர், நமது உஸ்தாத் பிஸ்மில்லா கான் சாஹிப் ஆவார். அவரது பிறப்பிடமும் டும்ராவ் தான். இவரது மூதாதையர் உஸ்தாத் சலார் ஹுசைன் கான் டும்ராவ்வைச் சேர்ந்தவர். பிஸ்மில்லா கான் உஸ்தாத் பைகம்பர்பக்ஷ் கான் மற்றும் மிட்டனின் சிறிய சாஹிப்ஜாதே (மகன்) ஆவார்.

அமீருடீனின் வயது இன்னும் 14 வயது. அதாவது பிஸ்மில்லா கானின் வயது இன்னும் 14 வயது. அதே காசி. அதே பழைய பாலாஜி கோயில், அங்கே பிஸ்மில்லா கான் நௌபத்கானாவிற்கு ரியாஸ் (பயிற்சி) செய்யச் செல்ல வேண்டும். ஆனால் பாலாஜி கோயிலுக்குச் செல்ல ஒரு வழி உள்ளது. இந்த வழி ரசூலன்பாய் மற்றும் பதூலன்பாய் ஆகியோரின் இடத்தின் வழியாகச் செல்கிறது. இந்த வழியில் அமீருடீனுக்குச் செல்வது பிடிக்கும். இந்த வழியில் எத்தனையோ வகையான பாடல்-அமைப்புகள் சில நேரங்களில் தும்ரி, சில நேரங்களில் டப்பா, சில நேரங்களில் தாத்ராவின் மூலம் திண்ணை வரை சென்று கொண்டிருக்கும். ரசூலனும் பதூலனும் பாடும்போது அமீருடீனுக்கு மகிழ்ச்சி கிடைக்கும். தனது பல நேர்காணல்களில் பிஸ்மில்லா கான் சாஹிப் ஒப்புக்கொண்டுள்ளார், தனது வாழ்க்கையின் ஆரம்ப நாட்களில் இசையின் மீதான ஈர்ப்பு இந்தப் பாடகி சகோதரிகளைக் கேட்டுத்தான் கிடைத்தது என்று. ஒரு வகையில், அவரது புரியாத வயதில், அனுபவத்தின் ஸ்லேட்டில் இசை ஊக்கத்தின் எழுத்துக்களை ரசூலன்பாய் மற்றும் பதூலன்பாய் வரைந்தனர்.

வேத வரலாற்றில் ஷெஹனாய்க்கு எந்தக் குறிப்பும் கிடைக்கவில்லை. இது இசை சாஸ்திரத்தின் கீழ் ‘சுஷிர்-வாத்யங்களில்’ (காற்று வாத்தியங்கள்) சேர்க்கப்படுகிறது. அரபு நாட்டில் ஊதி வாசிக்கப்படும் வாத்தியம், அதில் நாடி (நர்கட் அல்லது ரீட்) இருக்கும், அதை ‘நய்’ என்று சொல்வார்கள். ஷெஹனாய்க்கு ‘ஷாஹேநய்’ அதாவது ‘சுஷிர் வாத்யங்களில் ஷா’ (ராஜா) என்ற பட்டம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. பதினாறாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் தான்சேனால் இயற்றப்பட்ட பந்திஷ், இது இசை ராக கல்பத்ருமத்திலிருந்து கிடைக்கிறது, அதில் ஷெஹனாய், முரளி, வம்ஷி, ஸ்ரிங்கி மற்றும் முர்சங்க் போன்றவற்றின் விளக்கம் வருகிறது.

அவதி பாரம்பரிய நாட்டுப்புற பாடல்கள் மற்றும் சைதியில் ஷெஹனாய்க்கான குறிப்பு மீண்டும் மீண்டும் கிடைக்கிறது. மங்களகரமான சூழலை நிறுவும் இந்த வாத்தியம் இந்த இடங்களில் மங்களகரமான சடங்குகளின் சந்தர்ப்பங்களில் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. தென்னிந்தியாவின் மங்கள வாத்யமான ‘நாகஸ்வரத்தைப்’ போல ஷெஹனாய், பிரபாதியின் மங்களத்வனியின் நிறைவாகும்.

ஷெஹனாயின் இந்த மங்களத்வனியின் நாயகர் பிஸ்மில்லா கான் சாஹிப் எண்பது வருடங்களாக சுரம் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். உண்மையான சுரத்தின் நேமத் (வரப்பிரசாதம்). எண்பது வருடங்களின் ஐந்து நேர நமாஸ் இந்த சுரத்தைப் பெறுவதற்கான பிரார்த்தனையில் செலவாகிவிடும். லட்சக்கணக்கான ஸஜ்தாக்கள், இந்த ஒரு உண்மையான சுரத்தின் இபாதத்தில் (வழிபாட்டில்) கடவுளுக்கு முன்னால் வணங்குகின்றன. அவர் நமாஸ் பிறகு ஸஜ்தாவில் கெஞ்சுகிறார்- ‘என் மாலிக் (உடையவனே) ஒரு சுரம் பக்ஷ் (வழங்கு) செய். சுரத்தில் அத்தகைய தாஸீர் (தன்மை) உருவாக்கு, கண்களிலிருந்து உண்மையான முத்தைப் போல அசல் கண்ணீர் வெளியே வரும்.’ அவருக்கு நம்பிக்கை உண்டு, எப்போதாவது கடவுள் அவர்மீது கருணை காட்டுவார் மற்றும் தனது பையிலிருந்து சுரத்தின் பழத்தை எடுத்து அவரை நோக்கி எறிவார், பின்னர் சொல்வார், எடுத்துக்கொள் அமீருடீன் இதை சாப்பிட்டுவிட்டு உன் முராத் (விருப்பம்) நிறைவேற்றிக்கொள்.

நமது உஹாபோஹ்கள் (தடுமாற்றங்கள்) இருந்து தப்பிக்க நாமே ஏதாவது ஒரு சரண், ஏதாவது ஒரு குகையைத் தேடுகிறோம், அங்கு நமது துஷ்சித்தாக்கள் (கவலைகள்), துர்பலதைகளை (பலவீனங்களை) விட்டுவிடலாம் மற்றும் அங்கிருந்து மீண்டும் நமக்காக ஒரு புதிய திலிஸ்மை (மாயம்) உருவாக்கலாம். மான் தனது மணத்தால் துன்புற்று முழு காட்டிலும் அந்த வரத்தைத் தேடுகிறது, அதன்

கமக் (மணம்) அதிலேயே அடங்கியுள்ளது. எண்பது வருடங்களாக பிஸ்மில்லா கான் இதையே சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறார், ஏழு சுரங்களையும் பயன்படுத்தும் தமீஸ் (புத்தி) அவருக்கு சலீகேயாக (முறையாக) இன்னும் ஏன் வரவில்லை.

பிஸ்மில்லா கான் மற்றும் ஷெஹனாயுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ள ஒரு முஸ்லிம் பண்டிகையின் பெயர் முஹர்ரம் ஆகும். முஹர்ரம் மாதம் என்பது ஷியா முஸ்லிம்கள் ஹஸ்ரத் இமாம் ஹுசைன் மற்றும் அவரது சில வம்சாவளியினருக்கு அஜாதாரி (துக்கம் அனுசரித்தல்) கொண்டாடும் மாதமாகும். முழு பத்து நாட்களின் துக்கம். அவர்கள் சொல்கிறார்கள், அவர்களது கான்தானின் (குடும்பத்தின்) எந்தவொரு நபரும் முஹர்ரம் நாட்களில் ஷெஹனாய் வாசிப்பதில்லை, எந்த இசை நிகழ்ச்சியிலும் ஷிர்கத் (பங்கேற்பு) செய்வதில்லை. எட்டாம் தேதி அவர்களுக்கு சிறப்பு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இந்த நாளில் கான் சாஹிப் நின்றுகொண்டு ஷெஹனாய் வாசிப்பார்கள் மற்றும் தால்மண்டியில் ஃபாத்மானுக்கு அருகில் எட்டு கிலோமீட்டர் தூரம் வரை நடந்து, அழுதுகொண்டே, நௌஹா வாசித்துக்கொண்டே செல்வார்கள். இந்த நாளில் எந்த ராகமும் வாசிக்கப்படுவதில்லை. ராக-ராகிணிகளின் அடாயகி (வழங்கல்) இந்த நாளில் நிஷேதம் (தடை) செய்யப்பட்டுள்ளது.

அவரது கண்கள் இமாம் ஹுசைன் மற்றும் அவரது குடும்பத்தினரின் ஷஹாதத்தில் (தியாகம்) ஈரமாக இருக்கும். அஜாதாரி நடைபெறும். ஆயிரக்கணக்கான கண்கள் ஈரம். ஆயிரம் வருட பாரம்பரியம் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்படுகிறது. முஹர்ரம் நிறைவடைகிறது. ஒரு பெரிய கலைஞரின் இயற்கையான மனித உருவம் இத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில் எளிதாகத் தெரியும்.

முஹர்ரமின் கம்ஸ்தா (துக்கம் நிறைந்த) சூழலில் இருந்து வேறுபட்டு, சில நேரங்களில் சுகூனின் (அமைதியின்) தருணங்களில் அவர்கள் தமது இளமை நாட்களை நினைவுகூர்கிறார்கள். அவர்கள் தமது ரியாஸைக் குறைவாக, அந்த நாட்களின் தமது ஜுனூனை (பித்து) அதிகமாக நினைவுகூர்கிறார்கள். தமது அப்பாஜான் மற்றும் உஸ்தாதைக் குறைவாக, பக்கா மஹாலின் குல்சும் ஹல்வாயினின் கசௌடி வாலா (கசௌடி கடை) கடை மற்றும் கீதாபாலி மற்றும் சுலோசனாவை அதிகமாக நினைவுகூர்கிறார்கள். எப்படி சுலோசனா அவர்களின் பிடித்தமான ஹீரோயின் ஆக இருந்தார்கள், பெரிய ரகசியமான புன்னகையுடன் கன்னங்களில் பிரகாசம் வரும். கான் சாஹிபின் அனுபவம் மிக்க கண்கள் மற்றும் விரைவில் கிஸ்ஸ் என்று சிரிக்கும் இறைவனின் கிருபை இன்றும் பதஸ்தூர் (முறைப்படி) நிலைத்திருக்கிறது.

இந்தக் குழந்தைத்தனமான சிரிப்பில் பல நினைவுகள் அடங்கியுள்ளன. அவர்கள் அவற்றைக் குறிப்பிடும்போது மீண்டும் அதே நைஸர்க்கிக (இயற்கையான) ஆனந்தத்தில் கண்கள் பிரகாசிக்கின்றன. அமீருடீன் அப்போது வெறும் நான்கு வயதாக இருப்பார். மறைந்து நின்று தாத்தா ஷெஹனாய் வாசிக்கும் போது கேட்பார், ரியாஸ் பிறகு தமது இடத்தில் இருந்து எழுந்து சென்ற பிறகு அங்கே சென்று ஏராளமான சிறிய-பெரிய ஷெஹனாய்களின் கூட்டத்தில் இருந்து தமது தாத்தாவின் ஷெஹனாயைத் தேடி ஒவ்வொரு ஷெஹனாயையும் எறிந்து காரிஸ் (நிராகரித்து) செய்து கொண்டே போவார், நினைப்பார்- ‘இனிப்பான ஷெஹனாய் தாத்தா எங்காவது வைத்திருக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது.’ மாமூ அலிபக்ஷ் கான் (அவரும் உஸ்தாத்தான்) ஷெஹனாய் வாசிக்கும் போது சமத்திற்கு வந்தால், அப்போது திடீரென்று ஒரு கல்லை தரையில் அடிப்பார். சமத்திற்கு வரும் தமீஸ் அவருக்கு குழந்தைப் பருவத்திலேயே வந்துவிட்டது, ஆனால் குழந்தைக்கு இது தெரியாது, தாத் (பாராட்டு) வாஹ் (வாழ்த்து) செய்து கொடுக்கப்படுகிறது, தலையை அசைத்துக் கொடுக்கப்படுகிறது, கல் எறிந்து கொடுக்கப்படுவதில்லை. மற்றும் குழந்தைப் பருவத்தில் திரைப்படங்களின் புகாரைப் (கொதிப்பைப்) பற்றி கேட்பதற்கு என்ன இருக்கிறது? அந்த நேரத்தில் தர்ட் கிளாஸுக்கு ஆறு பைசா டிக்கெட் கிடைக்கும். அமீருடீன் இரண்டு பைசா மாமூவிடம், இரண்டு பைசா மௌசியிடம் மற்றும் இரண்டு பைசா நான்னியிடம் வாங்கி பின்னர் மணிநேரம் வரிசையில் நின்று டிக்கெட் ஹாசில் (பெறுவார்) செய்வார்.

இந்தப் பக்கம் சுலோசனாவின் புதிய படம் சினிமாஹாலில் வந்தது மற்றும் அந்தப் பக்கம் அமீருடீன் தனது சம்பாத்தியத்தை எடுத்துக்கொண்டு படம் பார்க்கச் செல்வார், அது பாலாஜி கோயிலில் தினமும் ஷெஹனாய் வாசிப்பதால் அவருக்குக் கிடைக்கும். ஒரு அட்டண்னி மெஹன்தானா (கூலி). அதன்மீது இந்த ஷௌக் (ஆர்வம்) ஜபர்தஸ்த் (கடுமையானது) என்று சுலோசனாவின் எந்தப் புதிய படமும் தவறாமல் மற்றும் குல்சும் தேசி நெய் வாலா (நாட்டு நெய்) கடை. அங்கேயுள்ள சங்கீதமய கசௌடி. சங்கீதமய கசௌடி இப்படி

ஏனென்றால் குல்சும் கல்கலாத்தே (கொதிக்கும்) நெய்யில் கசௌடியை போடும் போது, அந்த நேரத்தில் சன்னில் இருந்து எழும் குரலில் அவர்களுக்கு எல்லா ஆரோஹ-அவரோஹங்களும் தெரியும். ராம் ஜானே, எத்தனை பேர் இப்படியான கசௌடி சாப்பிட்டிருப்பார்கள். ஆனால் இவ்வளவு உறுதி, நமது கான் சாஹிப் ரியாஸி (பயிற்சி செய்பவர்) மற்றும் ஸ்வாதி (சுவை ரசிகர்) இரண்டும் ஆக இருந்துள்ளார் மற்றும் இந்த விஷயத்தில் எந்த ஷக் (சந்தேகம்) இல்லை, தாத்தாவின் இனிப்பான ஷெஹனாய் அவரது கையில் கிடைத்துவிட்டது.

காசியில் இசை நிகழ்ச்சி ஏற்பாடு செய்யும் ஒரு புராதன மற்றும் அத்புத (அற்புதமான) பாரம்பரியம் உள்ளது. இந்த ஏற்பாடு கடந்த பல வருடங்களாக சங்கட்மோசன் கோயிலில் நடந்து வருகிறது. இந்தக் கோயில் நகரின் தெற்கில் லங்காவில் அமைந்துள்ளது மற்றும் ஹனுமான் ஜயந்தி சந்தர்ப்பத்தில் இங்கே ஐந்து நாட்கள் பாரம்பரிய மற்றும் உபபாரம்பரிய காயன்-வாதனத்தின் உத்த்க்ருஷ்ட (சிறந்த) சபை நடைபெறும். இதில் பிஸ்மில்லா கான் அவசியம் இருப்பார். தமது மஜ்ஹப்பிற்கு அத்யதிக (மிக அதிகமான) சமர்ப்பணம் கொண்ட உஸ்தாத் பிஸ்மில்லா கானின் ஸ்ரத்தா (பக்தி) காசி விஸ்வநாத ஜியின் மீதும் அபாரம் (மிகுதியானது). அவர் எப்போது காசியில் இருந்து வெளியே இருந்தாலும் அப்போது விஸ்வநாத் மற்றும் பாலாஜி கோயிலின் திசையை நோக்கி முகம் வைத்து உட்காருவார், தோராயமாக இருந்தாலும் சரி, ஆனால் அதே பக்கமாக ஷெஹனாயின் பியாலா (கிண்ணம்) சுழற்றப்படும் மற்றும் உள்ளேயுள்ள ஆஸ்தா (நம்பிக்கை) ரீட்டின் மூலம் வாசிக்கப்படும். கான் சாஹிபின் ஒரு ரீட் 15 முதல் 20 நிமிடங்களுக்குள் ஈரமாகிவிடும் அப்போது அவர் இரண்டாவது ரீட்டை இஸ்தேமால் (பயன்படுத்துவார்) செய்வார்.

அக்சர் (பெரும்பாலும்) சொல்வார்கள்- ‘என்ன செய்வோம் மியான், இந்த காசியை விட்டு எங்கே போவோம், கங்கா மைய்யா இங்கே, பாபா விஸ்வநாத் இங்கே, பாலாஜியின் கோயில் இங்கே, இங்கே எங்கள் கான்தானின் பல புஷ்த்கள் (தலைமுறைகள்) ஷெஹனாய் வாசித்துள்ளன, எங்கள் நான்னா அங்கேயே பாலாஜி கோயிலில் பெரிய பிரதிஷ்டை பெற்ற ஷெஹனாய்வாஜ் ஆக இருந்துள்ளார். இப்போது நாங்கள் என்ன செய்வோம், இறக்கும் வரை இந்த ஷெஹனாய் விடாது காசியும் விடாது. எந்த ஜமீன் (நிலம்) எங்களுக்கு தாலீம் (கல்வி) கொடுத்ததோ, எங்கிருந்து அதப் (மரியாதை) கிடைத்ததோ, அது வேறு எங்கே கிடைக்கும்? ஷெஹனாய் மற்றும் காசியை விட பெரிய ஜன்னத் (சொர்க்கம்) இல்லை இந்த பூமியில் எங்களுக்கு.’

காசி சம்ஸ்கிருதியின் பாடசாலை (பள்ளி) ஆகும். சாஸ்திரங்களில் ஆனந்தகானனின் பெயரில் பிரதிஷ்டை பெற்றது. காசியில் கலாதர் ஹனுமான் மற்றும் நிருத்திய-விஸ்வநாத் உள்ளனர். காசியில் பிஸ்மில்லா கான் உள்ளார். காசியில் ஆயிரக்கணக்கான வருடங்களின் வரலாறு உள்ளது, அதில் பண்டித கண்டே மஹாராஜ் உள்ளார், வித்யாதரி உள்ளார், பெரிய ராம்தாஸ் ஜி உள்ளார், மௌஜுதீன் கான் உள்ளார் மற்றும் இந்த ரசிகர்களால் உபக்ருத (பயனடைந்து) ஆகும் அபார ஜன-சமூகம் (மக்கள் கூட்டம்) உள்ளது. இது ஒரு தனி காசி, அதற்கு தனி தஹ்ஸீப் (கலாச்சாரம்) உள்ளது, தனது போலி (மொழி) மற்றும் தனது விசிஷ்ட (சிறப்பு) மக்கள் உள்ளனர். இவர்களுக்கு தனது உத்சவங்கள் உள்ளன, தனது கம் (துக்கம்). தனது செஹ்ரா-பன்னா மற்றும் தனது நௌஹா. நீங்கள் இங்கே இசையை பக்தியில் இருந்து, பக்தியை எந்த மதத்தின் கலைஞரிடமிருந்தும், கஜ்ரியை சைதியில் இருந்து, விஸ்வநாதரை விஸாலாக்ஷியில் இருந்து, பிஸ்மில்லா கானை கங்காத்வாரில் இருந்து பிரித்து பார்க்க முடியாது.

அக்சர் (பெரும்பாலும்) சமாரோஹங்கள் மற்றும் உத்சவங்களில் உலகம் சொல்கிறது இவர்கள் பிஸ்மில்லா கான். பிஸ்மில்லா கான் என்றால்- பிஸ்மில்லா கானின் ஷெஹனாய். ஷெஹனாய் என்றால்- பிஸ்மில்லா கானின் கை. கை என்றால் இவ்வளவு மட்டுமே, பிஸ்மில்லா கானின் ஊது மற்றும் ஷெஹனாயின் ஜாதுகி (மாய) குரலின் அசர் (விளைவு) நமது தலை மேல் ஏறி பேச ஆரம்பிக்கிறது. ஷெ