এই কবিতাটো এজন প্ৰিয়জনৰ মৃত্যুৰ বিষয়ে। তেওঁৰ মৃত্যুৰ কথা ভাবিলে কবিজন কেনে অনুভৱ কৰে? মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ তাইক কেনেদৰে কল্পনা কৰে?

এটা টোপনিয়ে মোৰ আত্মাক মোহাৰিলে$-$
মানৱীয় ভয় মোৰ নাছিল একো। তাই এনে এটা বস্তু যেন লাগিছিল যিয়ে অনুভৱ কৰিব নোৱাৰে
ঐহিক বছৰৰ স্পৰ্শ।
তাইৰ এতিয়া কোনো গতি নাই, কোনো শক্তি নাই$-$
তাই নুশুনে নেদেখে,
পৃথিৱীৰ দৈনন্দিন ঘূৰণীত গুটি খাই
শিল-পাহাৰ-গছৰ সৈতে।

ৱিলিয়াম ৱৰ্ডছৱৰ্থ

শব্দাৱলী

diurnal: দৈনিক (“পৃথিৱীৰ দৈনন্দিন ঘূৰণী” হৈছে পৃথিৱীৰ নিজ অক্ষৰ ওপৰত দৈনিক ঘূৰ্ণন।)

কবিতাটোৰ বিষয়ে চিন্তা কৰা

১. “এটা টোপনিয়ে মোৰ আত্মাক মোহাৰিলে,” কবিজনে কৈছে। অৰ্থাৎ, এক গভীৰ নিদ্ৰাই তেওঁৰ আত্মা (বা মন) “বন্ধ কৰি দিলে”। প্ৰিয়জনৰ মৃত্যুত কবিজনে কেনে প্ৰতিক্ৰিয়া দেখুৱায়? তেওঁ তিক্ত শোক অনুভৱ কৰেনে? নাইবা তেওঁ এক মহান শান্তি অনুভৱ কৰে?

২। সময়ৰ পৰিৱৰ্তনে আৰু তাইক স্পৰ্শ নকৰিব, কবিজনে কৈছে। কবিতাটোৰ কোন শাৰীবোৰে এই কথা কৈছে?

৩। কবিজনে মৃত্যুৰ পিছত তাইক কেনেদৰে কল্পনা কৰে? তেওঁ তাইক এক অতি সুখী অৱস্থাত (এটা ‘স্বৰ্গ’) জীৱন যাপন কৰা ব্যক্তি হিচাপে ভাবেনে? নাইবা তেওঁ তাইক এতিয়া প্ৰকৃতিৰ এটা অংশ হিচাপে দেখে? কবিতাটোৰ কোন শাৰীবোৰত আপোনাৰ উত্তৰ পায়?

$ \quad \quad \quad \quad \quad \quad \quad \quad $ আৰু নাভাবিবা ভয়

আৰু নাভাবিবা ভয় ৰ’দৰ তাপৰ,
নাইবা হিংস্ৰ শীতৰ খঙৰ;
তোমাৰ সাংসাৰিক কাম শেষ হ’ল,
ঘৰলৈ গ’লা, ল’লা পাৰিশ্ৰমিক:
সোণৰ ল’ৰা-ছোৱালী সকলোৱেই,
চিমনি-চুইপাৰৰ দৰে, হ’ব ধূলি।

আৰু নাভাবিবা ভয় ডাঙৰীয়াৰ খঙৰ,
অত্যাচাৰীৰ আঘাতৰ পৰা তুমি মুক্ত;
আৰু চিন্তা নকৰিবা কাপোৰ-কানি আৰু খোৱাৰ,
তোমাৰ বাবে নলখাগৰি ওকৰ সমান:
ৰাজদণ্ড, বিদ্যা, চিকিৎসা,
সকলোৱেই ইয়াক অনুসৰণ কৰিব, হ’ব ধূলি।

আৰু নাভাবিবা ভয় বিজুলী চমকৰ,
নাইবা সৰ্বভয়ঙ্কৰ গাজনি-শিলৰ;
ভয় নকৰিবা অপবাদ, উগ্ৰ নিন্দাৰ;
তুমি শেষ কৰিলা আনন্দ আৰু বিলাপ:
সকলো তৰুণ প্ৰেমিক, সকলো প্ৰেমিকে
তোমাক সমৰ্পণ কৰিব, হ’ব ধূলি।

ৱিলিয়াম শ্বেইক্সপীয়ৰ

থেৰেছা কেইনে কয় যে তাই এই কবিতাটো ভাল পায় … কাৰণ ই ইমান উৎসাহপ্ৰদ। ই মোক ধুমুহাময়, চমৎকাৰ শব্দবোৰৰ মাজেৰে টানি নিয়ে, তাৰ পিছত প্ৰতিটো স্তৱকৰ শেষৰ দুশাৰীটো শান্ত, নিৰ্জন লেগুনৰ দৰে। ই এক অদ্ভুত কবিতা, ধুমুহাত থকা শিলৰ দৰেই কঠিন, গৰ্বিত আৰু উগ্ৰ।