পঢ়াৰ আগতে

• তুমি দাপোনত নিজকে চাবলৈ ভাল পোৱানে? তেনে সময়ত তুমি কি ভাবা? তুমি কেতিয়াবা কুকুৰ, মেকুৰী বা চৰাই এটাক দাপোনলৈ চাই থকা দেখিছানে? তুমি কি ভাবা সি কি দেখে?
• এতিয়া ডাক্তৰ, সাপ আৰু দাপোনৰ বিষয়ে এইটো হাস্যৰসাত্মক কাহিনীটো পঢ়া।

১. “তোমাৰ শৰীৰৰ কোনো অংশত সাপে কেতিয়াবা পাক দি ধৰিছেনে? এটা পূৰ্ণ ৰক্তৰ কোব্ৰা?” আমি সকলো নীৰৱ হৈ পৰিলোঁ। প্ৰশ্নটো আহিছিল হোমিঅ’পেথজনৰ পৰা। সাপৰ বিষয়ে আলোচনা কৰোঁতে এই বিষয়টো ওলাইছিল। ডাক্তৰজনে তেওঁৰ কাহিনীটো আগবঢ়াই নিয়াত আমি মনোযোগেৰে শুনিলোঁ।

গৰম গ্ৰীষ্মৰ ৰাতি আছিল; প্ৰায় দহ বাজিছিল। ৰেষ্টুৰেণ্টত মোৰ আহাৰ খাই মোৰ কোঠালৈ উভতি আহিলোঁ। দুৱাৰখন মেলোঁতে মই ওপৰৰ পৰা এটা শব্দ শুনিলোঁ। শব্দটো চিনাকি আছিল। ক’ব পাৰি যে নিগনি আৰু মই কোঠাটো ভাগ-বতৰা কৰি আছিলোঁ। মই মেচবাকচটো উলিয়াই টেবুলৰ ওপৰত থকা কেৰাচিনৰ চাকিটো জ্বলালোঁ।

২. ঘৰটোত বিজুলী যোগান নাছিল; সৰু ভাড়াৰ কোঠা আছিল। মই নতুনকৈ চিকিৎসা ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিছিলোঁ আৰু মোৰ উপাৰ্জন অতি কম আছিল। মোৰ চুটকেছটোত প্ৰায় ষাঠি টকা আছিল। কেইখনমান চাৰ্ট আৰু ধুতিৰ লগতে মোৰ এটা অকলশৰীয়া ক’লা কোটো আছিল যিটো মই তেতিয়া পিন্ধি আছিলোঁ।

meagre: পৰিমাণত কম।

৩. মই মোৰ ক’লা কোট, বগা চাৰ্ট আৰু ইমান বগা নোহোৱা বুকুৰ চোলাটো গুচাই টানগিলৈ ওলোমাই থ’লোঁ। কোঠাটোৰ দুখন খিৰিকী মেলিলোঁ। ই আছিল এটা বাহিৰৰ কোঠা যাৰ এটা বেৰ মুকলি চোতালৰ ফালে আছিল। ইয়াৰ টাইলছৰ ছাদ আছিল আৰু দীঘল টেকোনি আছিল যিবোৰ বেৰৰ ওপৰৰ কাঠৰ মেৰটোত ভৰ দি আছিল। ছিলিং নাছিল। মেৰটোৰ পৰা নিগনিবোৰৰ যাতায়াত চলি আছিল। মই মোৰ বিচনা পতা আৰু বেৰৰ ওচৰলৈ টানি আনিলোঁ। মই শুই পৰিলোঁ কিন্তু টোপনি নাহিল। মই উঠি অলপ বতাহ খাবলৈ বাৰাণ্ডালৈ ওলাই গ’লোঁ, কিন্তু বতাহ দেৱতাই ছুটী লোৱা যেন লাগিল।

gable: ঢালু ছাদৰ তলৰ বেৰৰ ওপৰৰ অংশ

৪. মই কোঠালৈ উভতি আহি চকীখনত বহিলোঁ। টেবুলৰ তলৰ বাকচটো মেলি এখন কিতাপ, মেটেৰিয়া মেডিকা, উলিয়ালোঁ। মই টেবুলত থকা চাকি আৰু ডাঙৰ দাপোন থকা ঠাইত কিতাপখন মেলিলোঁ; দাপোনৰ কাষত সৰু চুলি আঁচোৰ এটা পৰি আছিল।

দাপোন ওচৰত থাকিলে তালৈ চাবলৈ মন যায়। মই এবাৰ চালোঁ। সেইদিনবোৰত মই সৌন্দৰ্য্যৰ এজন ডাঙৰ প্ৰশংসক আছিলোঁ আৰু নিজক ধুনীয়া কৰি দেখুৱাবলৈ মই বিশ্বাস কৰিছিলোঁ। মই অবিবাহিত আছিলোঁ আৰু মই ডাক্তৰ আছিলোঁ। মই অনুভৱ কৰিলোঁ যে মোৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰাব লাগিব। মই চুলি আঁচোৰটো তুলি লৈ মোৰ চুলিত ফুৰাই দিলোঁ আৰু চুলিৰ ফাঁকটো ঠিক কৰিলোঁ যাতে সি সৰল আৰু পৰিপাটি দেখি।

আকৌ মই ওপৰৰ পৰা সেই শব্দটো শুনিলোঁ।

৫. মই দাপোনত মোৰ মুখখন ভালদৰে চালোঁ। মই এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ সিদ্ধান্ত ল’লোঁ - মই দৈনিক দাড়ি খুৰাম আৰু আৰু ধুনীয়া হ’বলৈ পাতল গোঁফ গজাম। মই অৱশেষত অবিবাহিত আছিলোঁ, আৰু ডাক্তৰো!

মই দাপোনলৈ চাই হাঁহিলোঁ। ই আছিল এটা আকৰ্ষণীয় হাঁহি। মই আন এটা ভূমিকম্পীয় সিদ্ধান্ত ল’লোঁ। মই সদায় সেই আকৰ্ষণীয় হাঁহিটো মুখত ৰাখিম … আৰু ধুনীয়া হ’বলৈ। মই অৱশেষত অবিবাহিত আছিলোঁ, আৰু তাৰ ওপৰত ডাক্তৰো! আকৌ ওপৰৰ পৰা সেই শব্দটো আহিল।

৬. মই উঠিলোঁ, কোঠাটোত ইফাল-সিফাল কৰিবলৈ ধৰিলোঁ। তাৰ পিছত আন এটা সুন্দৰ ভাবনা মোৰ মনলৈ আহিল। মই বিয়া কৰাম। মই এগৰাকী মহিলা ডাক্তৰক বিয়া কৰাম যাৰ বহুত টকা-পইচা আৰু ভাল চিকিৎসা ব্যৱসায় আছে। তাই ডাঙৰ হ’ব লাগিব; এটা যুক্তিসঙ্গত কাৰণত। যদি মই কোনো глуত ভুল কৰোঁ আৰু পলাবলৈ প্ৰয়োজন হয় তাই মোৰ পিছে পিছে দৌৰিব নোৱাৰিব আৰু মোক ধৰিব নোৱাৰিব!

এনেধৰণৰ ভাবনা মনত লৈ মই টেবুলৰ সন্মুখৰ চকীখনত পুনৰ বহিলোঁ। ওপৰৰ পৰা আৰু কোনো শব্দ নাহিল। হঠাতে এটা নিস্তেজ ঠনধৰণি শুনা গ’ল যেন ৰবৰৰ নলী এটা মাটিত পৰিল … নিশ্চিতভাৱে চিন্তাৰ কাৰণ নাই। তথাপিও মই ভাবিলোঁ মই ঘূৰি চাম। মই ঘূৰা মাত্ৰকে এটা ডাঙৰ সাপে চকীখনৰ পিঠিৰ ওপৰেদি বগৰি আহি মোৰ কান্ধত পৰিল। সাপটোৰ মোৰ ওপৰত পৰা আৰু মোৰ ঘূৰা কাৰ্য একে সময়তে হৈছিল।

৭. মই জাঁপ নমালোঁ। মই কঁপি নুঠিলোঁ। মই চিঞৰ নকৰিলোঁ। তেনে কোনো কাম কৰিবলৈ সময় নাছিল। সাপটোৱে মোৰ কান্ধৰ ওপৰেদি সৰি গৈ মোৰ বাওঁহাতৰ কিলাকুটিৰ ওপৰত পাক দি ধৰিলে। ফণাটো মেলি দিয়া হৈছিল আৰু ইয়াৰ মুৰ মোৰ মুখৰ পৰা মাত্ৰ তিনি-চাৰি ইঞ্চি আঁতৰত আছিল!

কেৱল এইটো ক’লেহে শুদ্ধ নহ’ব যে মই উশাহ ৰাখি তাত বহি আছিলোঁ। মই শিলৰ দৰে হৈ পৰিলোঁ। কিন্তু মোৰ মনটো বৰ সক্ৰিয় আছিল। দুৱাৰখন আন্ধাৰলৈ মেল খাইছিল। কোঠাটো আন্ধাৰেৰে আগুৰি ধৰিছিল। চাকিৰ পোহৰত মই মঙহ-ছালৰ শিলৰ মূৰ্তিৰ দৰে তাত বহি আছিলোঁ।

৮. মই তেতিয়া এই পৃথিৱী আৰু এই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ স্ৰষ্টাৰ মহান উপস্থিতি অনুভৱ কৰিলোঁ। ঈশ্বৰ আছিল। ধৰি লওক মই কিবা ক’লোঁ আৰু তেওঁ তাক ভাল নাপালে … মই মোৰ কল্পনাত মোৰ সৰু হৃদয়ৰ বাহিৰত ‘হে ঈশ্বৰ’ শব্দকেইটা উজ্জ্বল আখৰেৰে লিখিবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ।

মোৰ বাওঁহাতত কিছু বিষ হ’ল। যেন এডাল ডাঠ সীহৰ দণ্ড - নহয়, জুইৰ দ্ৰৱৰে তৈয়াৰী দণ্ড এডালে লাহে লাহে কিন্তু শক্তিশালীভাৱে মোৰ হাতটো চেপি চুৰ্মুৰ কৰি পেলাইছে। হাতটোৰ সকলো শক্তি নিঃশেষ হ’বলৈ ধৰিছিল। মই কি কৰিব পাৰোঁ?

৯. মোৰ অতি সৰু সঞ্চালনতে সাপটোৱে মোক খুন্দা মাৰিব! মৃত্যু চাৰি ইঞ্চি আঁতৰত লুকাই আছিল। ধৰি লওক ইয়ে খুন্দা মাৰিলে, মই ল’বলগীয়া ঔষধ কি আছিল? কোঠাটোত কোনো ঔষধ নাছিল। মই আছিলোঁ এজন দুখীয়া, নিৰ্বোধ আৰু মূৰ্খ ডাক্তৰ। মই মোৰ বিপদ পাহৰিলোঁ আৰু নিজলৈ মৃদুভাৱে হাঁহিলোঁ।

যেন ঈশ্বৰে সেইটোৰ প্ৰশংসা কৰিলে। সাপটোৱে মূৰটো ঘূৰালে। ই দাপোনলৈ চালে আৰু ইয়াৰ প্ৰতিবিম্ব দেখিলে। মই দাবী নকৰোঁ যে ই আছিল প্ৰথম সাপ যিয়ে দাপোনলৈ চাইছিল। কিন্তু নিশ্চিত যে সাপটোৱে দাপোনলৈ চাই আছিল। ই ইয়াৰ নিজৰ সৌন্দৰ্য্যৰ প্ৰশংসা কৰি আছিলনে? ই

সম্ভৱতঃ ই ইয়াৰ প্ৰতিবিম্বটো ওচৰৰ পৰা উপভোগ কৰিব বিচাৰিছিল।

গোঁফ গজোৱা বা চকুৰ ছাঁ আৰু মস্কাৰা ব্যৱহাৰ কৰা বা কপালত সেন্দুৰৰ ফোট লোৱাৰ বিষয়ে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ সিদ্ধান্ত ল’বলৈ চেষ্টা কৰি আছিলনে?

১০. মই নিশ্চিতভাৱে একো নাজানিলোঁ। এই সাপটোৰ লিংগ কি আছিল, পুৰুষ নে মহিলা? মই কেতিয়াও নাজানিম; কিয়নো সাপটোৱে মোৰ হাতৰ পৰা নিজকে মুকলি কৰি লাহে লাহে মোৰ কোলালৈ সৰি গ’ল। তাৰ পৰা ই টেবুললৈ বগাই আহিল আৰু দাপোনৰ ফালে গতি কৰিলে। সম্ভৱতঃ ই ইয়াৰ প্ৰতিবিম্বটো ওচৰৰ পৰা উপভোগ কৰিব বিচাৰিছিল।

মই আৰু কেৱল গ্ৰেনাইটত কটা মূৰ্তি নাছিলোঁ। মই হঠাতে মঙহ-ছালৰ মানুহ হৈ পৰিলোঁ। তেতিয়াও উশাহ ৰাখি মই চকীখনৰ পৰা উঠিলোঁ। মই নীৰৱে দুৱাৰেদি ওলাই বাৰাণ্ডালৈ গ’লোঁ। তাৰ পৰা মই চোতাললৈ জাঁপ দিলোঁ আৰু যিমান পাৰি দৌৰিলোঁ।

“ফিউ!” আমি প্ৰত্যেকজনে উশাহ এৰি দিলোঁ। কোনোবাই সুধিলে, “ডাক্তৰ, আপোনাৰ পত্নী বহুত ডাঙৰনে?”

১১. “নহয়,” ডাক্তৰজনে ক’লে। “ঈশ্বৰে আনৰূপে ইচ্ছা কৰিলে। মোৰ জীৱনসঙ্গী এজনী পাতল, চিকুণ ব্যক্তি যি দ্ৰুতগামীৰ গুণ আছে।”

আন কোনোবাই সুধিলে, “ডাক্তৰ, আপুনি দৌৰোঁতে সাপটোৱে আপোনাৰ পিছে পিছে আহিছিলনে?”

ডাক্তৰজনে উত্তৰ দিলে, “মই দৌৰি দৌৰি এজন বন্ধুৰ ঘৰ পালোঁগৈ। তৎক্ষণাত মই গোটেই শৰীৰত তেল ঘঁহি ল’লোঁ আৰু গা ধুলোঁ। মই নতুন কাপোৰ সলালোঁ। পিছদিনা পুৱা প্ৰায় আঠ বাজি ত্ৰিশ মিনিটত মই মোৰ বন্ধু আৰু আন এজন-দুজনক লৈ মোৰ বস্তুবোৰ তাতৰ পৰা লৈ যাবলৈ মোৰ কোঠালৈ গ’লোঁ। কিন্তু আমি দেখিলোঁ যে আমাৰ নিবলৈ বস্তু কমেই আছিল। কোনোবা চোৰে মোৰ বেছিভাগ বস্তু কাঢ়ি নিছিল। কোঠাটো খালী কৰি পেলোৱা হৈছিল! কিন্তু প্ৰকৃততে নহয়, চোৰটোৱে অন্তিম অপমান হিচাপে এটা বস্তু এৰি থৈ গৈছিল!”

১২. “সেয়া কি আছিল?” মই সুধিলোঁ।

ডাক্তৰজনে ক’লে, “মোৰ বুকুৰ চোলাটো, লেতেৰাটো। সিজনৰ এনে পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰ অনুভূতি আছিল…! বদমাচটোৱে ইয়াক লৈ গৈ চাবোন আৰু পানীৰে ধুই ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিলেহেঁতেন।”

“আপুনি পিছদিনা সাপটো দেখিছিলনে, ডাক্তৰ?”

ডাক্তৰজনে হাঁহিলে, “মই তাৰ পিছত কেতিয়াও দেখা নাই। ই আছিল এটা সাপ যি ইয়াৰ নিজৰ সৌন্দৰ্য্যত মোহিত হৈছিল!”

taken with: আকৰ্ষিত হোৱা

ভাইকম মহম্মদ বশীৰ

[মালয়ালমৰ পৰা অনুবাদিত
ভি. আব্দুল্লাৰ দ্বাৰা]

পাঠটোৰ বিষয়ে চিন্তা কৰা

I. যোৰ হৈ আলোচনা কৰা আৰু তলৰ প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ চমু অনুচ্ছেদত (৩০-৪০ শব্দ) দিয়া।

১. “শব্দটো চিনাকি আছিল।” ডাক্তৰজনে কি শব্দ শুনিছিল? তেওঁ কি বুলি ভাবিছিল? তেওঁ কেইবাৰ শুনিছিল? (পাঠ্যত ঠাইবোৰ বিচাৰি উলিওৱা।) কেতিয়া আৰু কিয় শব্দবোৰ বন্ধ হৈছিল?

২. দাপোনলৈ চাই থাকোঁতে ডাক্তৰজনে কি দুটা “গুৰুত্বপূৰ্ণ” আৰু “ভূমিকম্পীয়” সিদ্ধান্ত লৈছিল?

৩. “মই দাপোনলৈ চাই হাঁহিলোঁ,” ডাক্তৰজনে কয়। অলপ পিছত তেওঁ কয়, “মই মোৰ বিপদ পাহৰিলোঁ আৰু নিজলৈ মৃদুভাৱে হাঁহিলোঁ।” ডাক্তৰজনে নিজৰ বিষয়ে কি মত পোষণ কৰে যেতিয়া: (i) তেওঁ প্ৰথমবাৰ হাঁহে, আৰু (ii) তেওঁ আকৌ হাঁহে? তাৰ মাজত তেওঁৰ চিন্তাবোৰ কেনেকৈ সলনি হয়, আৰু কিয়?

II. ভয়ংকৰ ঘটনা এটাৰ বিষয়ে এই কাহিনীটো হাস্যৰসাত্মকভাৱে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। কি বস্তুৱে ইয়াক হাস্যৰসাত্মক কৰি তোলে? (ইয়ে সপোন আৰু বাস্তৱৰ মাজত প্ৰদৰ্শন কৰা বিপৰীতবোৰৰ বিষয়ে চিন্তা কৰা। তাৰে কেইটামান তলত তালিকাভুক্ত কৰা হৈছে।)

১. (i) ডাক্তৰজন কেনেধৰণৰ ব্যক্তি (টকা-পইচা, সম্পত্তি)

(ii) তেওঁ কেনেধৰণৰ ব্যক্তি হ’ব বিচাৰে (দেখন, উচ্চাকাংক্ষা)

২. (i) তেওঁ বিয়া কৰাব বিচৰা ব্যক্তি

(ii) তেওঁ প্ৰকৃততে বিয়া কৰোৱা ব্যক্তি

৩. (i) দাপোনলৈ চাওঁতে তেওঁৰ চিন্তা

(ii) সাপটোৱে হাতত পাক দি ধৰোঁতে তেওঁৰ চিন্তা

ইয়াৰ প্ৰতিটোৰ ওপৰত চমু অনুচ্ছেদ লিখি তোমাৰ উত্তৰ দিয়া।

ভাষাৰ বিষয়ে চিন্তা কৰা

I. পাঠটোৰ পৰা কিছুমান বাক্য দিয়া হৈছে। এইবোৰৰ কোনবোৰে তোমাক কয়, যে লেখক: (ক) সাপটোক ভয় কৰিছিল, (খ) তেওঁৰ দেখনৰ ওপৰত গৰ্ব কৰিছিল, (গ) হাস্যৰসৰ অনুভূতি আছিল, (ঘ) সাপটোক আৰু ভয় কৰা নাছিল।

১. মই শিলৰ দৰে হৈ পৰিলোঁ।

২. মই আৰু কেৱল গ্ৰেনাইটত কটা মূৰ্তি নাছিলোঁ।

৩. হাতটোৰ সকলো শক্তি নিঃশেষ হ’বলৈ ধৰিছিল।

৪. মই মোৰ কল্পনাত মোৰ সৰু হৃদয়ৰ বাহিৰত ‘হে ঈশ্বৰ’ শব্দকেইটা উজ্জ্বল আখৰেৰে লিখিবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ।

৫. মই কঁপি নুঠিলোঁ। মই চিঞৰ নকৰিলোঁ।

৬. মই দাপোনলৈ চাই হাঁহিলোঁ। ই আছিল এটা আকৰ্ষণীয় হাঁহি।

৭. মই হঠাতে মঙহ-ছালৰ মানুহ হৈ পৰিলোঁ।

৮. মই অৱশেষত অবিবাহিত আছিলোঁ, আৰু তাৰ ওপৰত ডাক্তৰো!

৯. সিজনৰ এনে পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰ অনুভূতি আছিল…! বদমাচটোৱে ইয়াক লৈ গৈ চাবোন আৰু পানীৰে ধুই ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিলেহেঁতেন।

১০. ই গোঁফ গজোৱা বা চকুৰ ছাঁ আৰু মস্কাৰা ব্যৱহাৰ কৰা বা কপালত সেন্দুৰৰ ফোট লোৱাৰ বিষয়ে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ সিদ্ধান্ত ল’বলৈ চেষ্টা কৰি আছিলনে?

II. ভয় দেখুৱাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা অভিব্যক্তি

কাহিনীটোত লেখক ভয় খাইছিল বুলি কোৱা অভিব্যক্তিবোৰ বিচাৰি পাবানে? কাহিনীটো পঢ়া আৰু তলৰ বাক্যবোৰ সম্পূৰ্ণ কৰা।

১. মই শিলৰ দৰে হৈ পৰিলোঁ $\begin{array}{l} \\ \hline \qquad \qquad \qquad \qquad \qquad \qquad \qquad \end{array}$

২. মই উশাহ ৰাখি তাত বহি আছিলোঁ $\begin{array}{l} \\ \hline \qquad \qquad \qquad \qquad \qquad \qquad \qquad \end{array}$

৩. চাকিৰ পোহৰত মই তাত বহি আছিলোঁ যেন $\begin{array}{l} \\ \hline \qquad \qquad \qquad \qquad \qquad \qquad \qquad \end{array}$

III. তলত দিয়া বাক্যবোৰত কিছুমান শব্দ আৰু অভিব্যক্তি ইটালিক কৰা হৈছে। এইবোৰে বিভিন্নভাৱে বুজায় যে এজন

• বৰ ভয় খাইছে।
• লৰচৰ কৰিবলৈ অতিশয় ভয় খাইছে।
• হঠাতে ঘটা কিবা এটাৰ দ্বাৰা ভয় খাইছে।
• আনক ভয় খুৱাইছে।

ইটালিক কৰা শব্দ/অভিব্যক্তিবোৰৰ সৈতে অৰ্থবোৰ মিলোৱা, আৰু বাক্যৰ কাষত উপযুক্ত অৰ্থ লিখা। প্ৰথমটো তোমাৰ বাবে কৰি দিয়া হৈছে।

১. মই জানিলোঁ যে এজন মানুহে মোৰ পিছ লৈছে, মই মোৰ বুদ্ধি-বৃত্তি হেৰুৱাই ভয় খাইছিলোঁ। (বৰ ভয় খোৱা)

২. মই ভয় খাইছিলোঁ যেতিয়া মই বুজিলোঁ যে মই পৰ্বতৰ কাষৰ প্ৰান্তৰ কিমান ওচৰত আছোঁ।

৩. সি গৰুডাল তালৈ আহি থকা দেখি প্ৰায় ছালৰ পৰা জাঁপ মাৰি ওলাইছিল।

৪. তুমি মোৰ পিছফালে সোমাই আহি থকা দেখি তুমি প্ৰকৃততে মোক ভয় খুৱাইছিলা।

৫. ৰৈ যোৱা যেতিয়ালৈকে মই তেওঁৰ কাহিনীটো ক’ম — ই তোমাৰ চুলি শিয়ৰি দিব।

৬. ভয়ত অচল হৈ ল’ৰাটোৱে তাক অপহৰণ কৰাসকলৰ সন্মুখীন হ’ল।

৭. ল’ৰাটোৱে দুৱাৰৰ পিছফালে লুকাই থাকিল, মাংসপেশী এটাও নলৰালে।

IV. প্ৰতিবেদিত প্ৰশ্ন

এই বাক্যবোৰ অধ্যয়ন কৰা:

• তেওঁৰ বন্ধুয়ে সুধিলে, “আপুনি পিছদিনা সাপটো দেখিছিলনে, ডাক্তৰ?”
  তেওঁৰ বন্ধুয়ে ডাক্তৰজনক সুধিলে যে তেওঁ পিছদিনা সাপটো দেখিছিলনে নাই।

• সৰু ছোৱালীজনীয়ে ভাবিলে, “টিভি শ্ব’ আৰম্ভ হোৱাৰ আগতে মই ঘৰ পালোগৈনে?”
  সৰু ছোৱালীজনীয়ে ভাবিলে যে টিভি শ্ব’ আৰম্ভ হোৱাৰ আগতে তাই ঘৰ পালেগৈনে নাই।

• কোনোবাই সুধিলে, “চোৰটোৱে বুকুৰ চোলাটো কিয় এৰি থৈ গ’ল?”
  কোনোবাই সুধিলে যে চোৰটোৱে বুকুৰ চোলাটো কিয় এৰি থৈ গ’ল।

if/whether শব্দ দুটা এনে প্ৰশ্ন প্ৰতিবেদন কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয় যিবোৰ আৰম্ভ হয়: do, will, can, have, are আদিৰে। এই প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ ‘হয়’ বা ‘নহয়’ দিব পাৰি।

why/when/where/how/which/what আদিৰে আৰম্ভ হোৱা প্ৰশ্নবোৰ এই একে শব্দবোৰ ব্যৱহাৰ কৰি প্ৰতিবেদন কৰা হয়।

if/whether/why/when আদিৰ সৈতে প্ৰশ্নত আমি ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰতিবেদন কৰা ক্ৰিয়াবোৰ হ’ল: ask, inquire আৰু wonder।

মনত ৰাখিবা যে প্ৰতিবেদিত কথনত,

• বৰ্তমান কাল অতীত কাললৈ সলনি হয়
• ইয়াত, আজি, কাইলৈ, কালি আদি তাত, সেইদিনা, পিছদিনা, আগদিনা আদিলৈ সলনি হয়
• মই/তুমি মোক/তাক/তেওঁ আদিলৈ, প্ৰয়োজন অনুসৰি সলনি হয়।

উদাহৰণ:

• তেওঁ মোক ক’লে, “মই তোমাক বিশ্বাস নকৰোঁ।”
  তেওঁ ক’লে যে তেওঁ মোক বিশ্বাস নকৰে।

• তাই তাক ক’লে, ‘মই তোমাক বিশ্বাস নকৰোঁ।’
  তাই তাক ক’লে যে তাই তাক বিশ্বাস নকৰে।

if/whether বা why/when/where/how/which/what ব্যৱহাৰ কৰি এই প্ৰশ্নবোৰ প্ৰতিবেদন কৰা। মনত ৰাখিবা ইটালিক কৰা ক্ৰিয়াবোৰ অতীত কাললৈ সলনি হয়।

১. মীনাই তাইৰ বন্ধুক সুধিলে, “তুমি ভাবানে যে তোমাৰ শিক্ষক আজি আহিব?”

২. ডেভিদে তেওঁৰ সহকৰ্মীক সুধিলে, “তুমি এই গ্ৰীষ্মত ক’লৈ যাবা?”

৩. তেওঁ সৰু ল’ৰাটোক সুধিলে, “তুমি ইংৰাজী কিয় পঢ়ি আছা?”

৪. তাই মোক সুধিলে, “আমি কেতিয়া যাবলৈ ওলাইছোঁ?”

৫. প্ৰাণে মোক সুধিলে, “তুমি বাতৰি কাকতখন পঢ়ি শেষ কৰিছানে?”

৬. সীমাই তাইক সুধিলে, “তুমি ইয়াত কিমান দিন ধৰি বাস কৰি আছা?”

৭. শীলাই ল’ৰা-ছোৱালীবোৰক সুধিলে, “তোমালোৱে কামটো কৰিবলৈ সাজু নে?”

কথা কোৱা

ওপৰৰ অনুশীলন III-ত দিয়া কিছুমান অভিব্যক্তি ব্যৱহাৰ কৰি, এটা ঘটনাৰ বিষয়ে কোৱা যেতিয়া তুমি বৰ ভয় খাইছিলা। কোনজনৰ কাহিনীটো আটাইতকৈ ভয়ংকৰ আছিল সিদ্ধান্ত কৰিবলৈ তোমালোকৰ মাজত প্ৰতিযোগিতা হ’ব পাৰে।

উচ্চাৰণ লিখা

তলৰ অনুচ্ছেদটো ভাৰতীয় কোব্ৰাৰ বিষয়ে। দুবাৰ পঢ়া আৰু কিতাপখন বন্ধ কৰা। তাৰ পিছত তোমাৰ শিক্ষকজনে অনুচ্ছেদটো তোমালোকক উচ্চাৰণ কৰি দিব। উপযুক্ত যতি চিহ্নৰ সৈতে ইয়াক লিখা।

ভাৰতীয় কোব্ৰা হৈছে বিষাক্ত সাপৰ পৰিয়ালৰ সদস্যৰ সাধাৰণ নাম, যাৰ ভয়ংকৰ দেখন আৰু মাৰাত্মক দংশনৰ বাবে পৰিচিত। কোব্ৰাবোৰক ফণাৰ দ্বাৰা চিনাক্ত কৰা হয় যিবোৰ সিহঁতৰ খং উঠিলে বা বিচলিত হ’লে মেলে; ফণাবোৰ কোব্ৰাৰ মূৰৰ পিছফালৰ কামিহাড়ৰ সম্প্ৰসাৰণৰ দ্বাৰা সৃষ্টি কৰা হয়। স্পষ্টতেই শ্ৰেষ্ঠ প্ৰতিৰোধ হৈছে দংশনৰ পৰা বাচি থকা। এইটো সহজ কৰা হয় এই কাৰণত যে মানুহ কোনো বিষাক্ত সাপৰ প্ৰাকৃতিক শিকাৰ নহয়। আমাক গিলি খাবলৈ আমি অলপ ডাঙৰ আৰু আমাক কামোৰৰ আকাৰৰ টুকুৰালৈ কাটিবলৈ সিহঁতৰ কোনো উপায় নাই। মানুহৰ প্ৰায় সকলো সাপে কামোৰেই হৈছে এটা সাপে আত্মৰক্ষা কৰাৰ ফল যেতিয়া সি ভাবুকি অনুভৱ কৰে। সাধাৰণতে সাপবোৰ লাজকুৰীয়া আৰু যদি তুমি সিহঁতক এটা সুযোগ দিয়া তেন্তে সিহঁতে কেৱল গুচি যাব।

লিখা

১. ইয়াৰ হাস্যৰস নোহোৱাকৈ কাহিনীটো পুনৰ লিখিবলৈ চেষ্টা কৰা, কেৱল এটা ভয়ংকৰ ঘটনা হিচাপে। কাহিনীটোৰ কি বিৱৰণ বা অংশবোৰ তুমি বাদ দিবা?

২. বাতৰি কাকতৰ (টাইমছ অফ ইণ্ডিয়া, ৪ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৯৯) ফটোগ্ৰাফৰ পৰা অঁকা এই স্কেচ্চৰ কাষত দিয়া বিৱৰণটো পঢ়া। বান্দৰটোৱে কি ভাবি আছে, বা কিয় দাপোনলৈ চাই আছে তাৰ বিষয়ে এটা কাহিনী সাজি লোৱা। ইয়াৰ বিষয়ে এটা অনুচ্ছেদ লিখা।

সকলোতকৈ ধুনীয়া দিল্লী ৰিজত, বান্দৰ এটাই দাপোনৰ টুকুৰা এটা ব্যৱহাৰ কৰি নিজকে সজাইছে।

(‘To preen oneself’ ৰ অৰ্থ হৈছে বহুত সময় নিজক আকৰ্ষণীয় কৰি তোলাত খৰচ কৰা, আৰু তাৰ পিছত নিজৰ দেখনৰ প্ৰশংসা কৰা। শব্দটো অননুমোদনত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।)

অনুবাদ

আপুনি পঢ়া পাঠ্যটো হৈছে এজন বিখ্যাত মালয়ালম লেখক, ভাইকম মহম্মদ বশীৰৰ কাহিনীৰ অনুবাদ।

এটা ভাষাৰ পৰা আন এটা ভাষালৈ কাহিনী অনুবাদ কৰোঁতে, এজন অনুবাদকে বিষয়বস্তু অক্ষুণ্ণ ৰাখিব লাগিব। অৱশ্যে, একে পাঠৰ বিভিন্ন অনুবাদত ভাষা আৰু শৈলী পৃথক হয়।

ইয়াত জাপানী লেখক হাৰুকি মূৰাকামিৰ এখন উপন্যাসৰ আৰম্ভণিৰ অনুচ্ছেদৰ দুটা অনুবাদ দিয়া হৈছে। এইবোৰ পঢ়া আৰু তলত দিয়া প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ দিয়া।

A

যেতিয়া ফোনটো বাজিল মই কিটচেনত আছিলোঁ, এটা পাত্ৰত স্পেগেটি উতলাই আছিলোঁ আৰু এটা এফএম সম্প্ৰচাৰৰ ৰচিনিৰ দ্য থিভিং মেগপাইৰ ওভাৰচাৰৰ সৈতে সুৰ মিলাইছিলোঁ, যিটো নিশ্চয় পাস্তা ৰান্ধিবল