• ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦੀ।
• ਗੋਲੂ, ਇੱਕ ਨੁੱਕਰਦਾਰ ਨੱਕ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਹਾਥੀ, ਸਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
• ਉਹ ਮਗਰਮੱਛ ਦੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਜਾਣਨ ਲਈ ਲਿਮਪੋਪੋ ਨਦੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਬਹੁਤ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨੁੱਕਰਦਾਰ ਨੱਕ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਬੂਟ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸਿਓਂ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਨਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਹਾਥੀ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਗੋਲੂ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਵੀ ਸੂੰਡ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨੁੱਕਰਦਾਰ ਨੱਕ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਬੂਟ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ ਸੀ। ਗੋਲੂ ਸਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਲੰਬੀ ਚਾਚੀ, ਸ਼ੁਤਰਮੁਰਗ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?”

ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲੰਬੇ ਚਾਚੇ, ਜਿਰਾਫ਼ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੇਰੀ ਖੱਲ ਇੰਨੀ ਚਿੱਤਕਬਰੀ ਕਿਉਂ ਹੈ?” ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚਾਚੇ, ਦਰਿਆਈ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਨੀਆਂ ਲਾਲ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ?” ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਰੋਵਾਂ ਵਾਲੇ ਚਾਚੇ, ਲੰਗੂਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤਰਬੂਜ਼ਾਂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਤਰਬੂਜ਼ਾਂ ਵਰਗਾ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?” ਸ਼ੁਤਰਮੁਰਗ, ਜਿਰਾਫ਼, ਦਰਿਆਈ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਲੰਗੂਰ ਕੋਲ ਗੋਲੂ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਸਨ। “ਗੋਲੂ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਬੱਚਾ ਹੈ,” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਉਹ ਇੰਨੇ ਔਖੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ।”

ਇੱਕ ਦਿਨ ਗੋਲੂ ਮੈਨਾ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਝਾੜੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਿਆ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਗਰਮੱਛ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ?” ਮੈਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਹਾਨ, ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਲਿਮਪੋਪੋ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਪਤਾ ਕਰੋ।”

ਗੋਲੂ ਘਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸੌ ਗੰਨੇ, ਪੰਜਾਹ ਦਰਜਨ ਕੇਲੇ ਅਤੇ ਪੱਚੀ ਤਰਬੂਜ਼ ਲਏ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਅਲਵਿਦਾ। ਮੈਂ ਮਹਾਨ, ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਲਿਮਪੋਪੋ ਨਦੀ ਕੋਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪਤਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਮਗਰਮੱਛ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।” ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਮਗਰਮੱਛ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਮਗਰਮੱਛ ਵੇਖਿਆ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ?”

ਅਜਗਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਗੋਲੂ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਟਾਹਣੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।

• ਗੋਲੂ ਮਗਰਮੱਛ ਨੂੰ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਣੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
• ਉਸਨੂੰ ਅਜਗਰ ਦੀ ਮਦਦ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਇਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
• ਗੋਲੂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਉਪਯੋਗੀ ਨੱਕ (ਸੂੰਡ) ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਗੋਲੂ ਗੰਨੇ, ਕੇਲੇ ਅਤੇ ਤਰਬੂਜ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮਹਾਨ, ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਲਿਮਪੋਪੋ ਨਦੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਸਨੇ ਲੱਕੜ ਦਾ ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਟੁਕੜਾ ਵੇਖਿਆ।

ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਗਰਮੱਛ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। “ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ,” ਗੋਲੂ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਮਗਰਮੱਛ ਵੇਖਿਆ ਹੈ?”

ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅੱਧੀ ਪੂਛ ਚਿੱਕੜ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀ। “ਇੱਧਰ ਆਓ, ਛੋਟੇ,” ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਤੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸਵਾਲ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ?”

“ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ…”

“ਨੇੜੇ ਆਓ, ਛੋਟੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਮਗਰਮੱਛ ਹਾਂ,” ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮਗਰਮੱਛ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਹਾਏ ਤਾਂ ਜੋ ਦਿਖਾ ਸਕੇ ਕਿ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸੱਚ ਹੈ।

ਗੋਲੂ ਡਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਕੰਢੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈਂ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਖਾਂਦੇ ਹੋ।”

“ਇੱਧਰ ਆਓ, ਛੋਟੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਵਾਬ ਫੁਸਫੁਸਾਵਾਂਗਾ,” ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਗੋਲੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਮਗਰਮੱਛ ਦੇ ਥੁਥਣੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਝੁਕਾਇਆ ਅਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਉਸਦੀ ਨੱਕ ਫੜ ਲਈ।

“ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ,” ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਹਾਥੀ ਮੇਰਾ ਰਾਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਹੋਵੇਗਾ।”

“ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਮਿਸਟਰ ਮਗਰਮੱਛ,” ਗੋਲੂ ਨੇ ਚੀਕ਼ ਮਾਰੀ।

ਅਜਗਰ, ਜੋ ਚੁੱਪਚਾਪ ਗੋਲੂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੰਢੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਉੰਨੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮਗਰਮੱਛ ਤੈਨੂੰ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਵੇਗਾ।”

ਗੋਲੂ ਆਪਣੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਖਿੱਚਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਖਿੱਚਦਾ ਰਿਹਾ। ਮਗਰਮੱਛ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਿਸਕ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਪੂਛ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਕਰੀਮੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਖਿੱਚਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਖਿੱਚਦਾ ਰਿਹਾ।

ਫਿਰ ਅਜਗਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੋਲੂ ਦੇ ਪੇਟ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਚਲੋ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚੀਏ।” ਗੋਲੂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਰੋਂ ਲੱਤਾਂ ਚਿੱਕੜ ਵਿੱਚ ਗੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਖਿੱਚਿਆ। ਨੱਕ ਖਿੱਚਦੀ ਰਹੀ। ਹਰ ਖਿੱਚ ‘ਤੇ ਨੱਕ ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ ਅਤੇ ਇਸਨੇ ਗੋਲੂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ। ਨੱਕ ਹੁਣ ਪੰਜ ਫੁੱਟ ਲੰਬੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਈ।

ਗੋਲੂ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਹਾਨ, ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਲਿਮਪੋਪੋ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਲਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।

ਗੋਲੂ ਉੱਥੇ ਦੋ ਦਿਨ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਦੇ ਠੰਡੇ ਅਤੇ ਸੁੰਗੜਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ ਪਰ ਸੁੰਗੜੀ ਨਹੀਂ।

ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ, ਇੱਕ ਮੱਖੀ ਆਈ ਅਤੇ ਗੋਲੂ ਦੇ ਮੋਢੇ ‘ਤੇ ਡੰਗ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਗੋਲੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੰਬੀ ਨੱਕ (ਸੂੰਡ) ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਮੱਖੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

“ਫਾਇਦਾ ਨੰਬਰ ਇੱਕ,” ਅਜਗਰ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। “ਤੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਨੱਕ ਨਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ।”

ਗੋਲੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੂੰਡ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀ ਅਤੇ ਘਾਹ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੱਠਾ ਤੋੜਿਆ। ਉਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਪੈਰਾਂ ‘ਤੇ ਝਾੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਠੂਸ ਦਿੱਤਾ।

“ਫਾਇਦਾ ਨੰਬਰ ਦੋ,” ਅਜਗਰ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। “ਤੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਨੱਕ ਨਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਸੂਰਜ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਹੈ?”

ਗੋਲੂ ਨੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਚਿੱਕੜ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਥੱਪੜ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

“ਫਾਇਦਾ ਨੰਬਰ ਤਿੰਨ,” ਅਜਗਰ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। “ਤੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਨੱਕ ਨਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।”

“ਧੰਨਵਾਦ, ਮਿਸਟਰ ਅਜਗਰ,” ਗੋਲੂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਗਿਆਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। “ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਯਾਦ ਰੱਖਾਂਗਾ ਅਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ।”

ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦਿਓ।

1. ਗੋਲੂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?”

2. ਗੋਲੂ ਦੇ ਕਿਸ ਚਾਚੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਸਨ?

3. ਗੋਲੂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ ਕਿਉਂਕਿ

(i) ਉਹ ਸ਼ਰਮੀਲੇ ਸਨ।

(ii) ਸਵਾਲ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਸਨ।

(iii) ਗੋਲੂ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਬੱਚਾ ਸੀ।

4. ਗੋਲੂ ਨੂੰ ਲਿਮਪੋਪੋ ਨਦੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕਿਸਨੇ ਦਿੱਤੀ?

5. ਗੋਲੂ ਨਦੀ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਗਿਆ?

6. ਮਗਰਮੱਛ ਲਿਮਪੋਪੋ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਿਆ ਸੀ। ਗੋਲੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਇਹ ਸੀ

(i) ਇੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਮਗਰਮੱਛ।

(ii) ਇੱਕ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਗਰਮੱਛ।

(iii) ਲੱਕੜ ਦਾ ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਟੁਕੜਾ।

7. ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਦਿਖਾ ਸਕੇ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਮਗਰਮੱਛ ਸੀ?

8. “ਇੱਧਰ ਆਓ, ਛੋਟੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਵਾਬ ਫੁਸਫੁਸਾਵਾਂਗਾ।” ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਕਿਉਂਕਿ

(i) ਉਹ ਖੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ।

(ii) ਉਹ ਗੋਲੂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।

(iii) ਗੋਲੂ ਬੋਲ਼ਾ ਸੀ।

9. ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗੋਲੂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਿਸਨੇ ਕੀਤੀ?

10. ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੱਸੋ ਜੋ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀ ਸੂੰਡ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋ ਜੋ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।

ਸਮੁੰਦਰ ‘ਤੇ ਹਾਸਾ

ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਡੇਕ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਬੁੱਢਾ ਆਦਮੀ, ਕਾਫ਼ੀ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਨਾਵਿਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ,
“ਅਸੀਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਕਿੰਨੇ ਦੂਰ ਹਾਂ?”
“ਅੱਧਾ ਮੀਲ,” ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
“ਕਿੱਥੇ?” ਬੁੱਢੇ ਆਦਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।
“ਸਿੱਧਾ ਹੇਠਾਂ,” ਜਵਾਬ ਸੀ।