• এটা সময় আছিল যেতিয়া হাতীৰ শুঁৰ নাছিল।
• গোলু, এটা ফুলা নাকৰ সৰু হাতীপোৱালি, প্ৰশ্নেৰে ভৰপূৰ।
• সি ক্ৰ’ক’ডাইলটোৱে কি খায় জানিবলৈ লিমপ’পো নৈৰ পাৰলৈ যায়।

বহু, বহু আগৰ কথা। হাতীৰ শুঁৰ নাছিল। তাৰ আছিল কেৱল এটা ফুলা নাক, বুটজোখা ডাঙৰ। সি ইয়াক ইফাল-সিফাল লৰাব পাৰিছিল, কিন্তু ইয়াৰে বস্তু তুলিব নোৱাৰিছিল। গোলু নামৰ এটা হাতীপোৱালি আছিল। তাৰো শুঁৰ নাছিল, আছিল কেৱল এটা ফুলা নাক, সৰু বুটজোখা সৰু। গোলু প্ৰশ্নেৰে ভৰপূৰ আছিল। সি তাৰ ওখ খুৰীয়েক, উটচৰাইক সুধিলে, “তুমি কিয় আন চৰাইৰ দৰে উৰা নিমাৰা?”

তাৰ পিছত সি তাৰ ওখ খুৰাক, জিৰাফটোক সুধিলে, “তোমাৰ ছাল কিয় ইমান ডাঠকৈ দাগযুক্ত?” সি তাৰ বিশাল খুৰাক, জলহস্তীক সুধিলে, “তোমাৰ চকু কেইটা সদায় কিয় ৰঙচুৱা?” সি তাৰ নোমাল খুৰাক, বান্দৰটোক সুধিলে, “তৰমুজবোৰৰ সোৱাদ কিয় তৰমুজৰ দৰে হয়?” উটচৰাই, জিৰাফ, জলহস্তী আৰু বান্দৰটোৰ গোলুৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ নাছিল। “গোলু এটা দুষ্টু ল’ৰা,” সিহঁতে ক’লে। “ইনেইন ধৰণৰ টান টান প্ৰশ্ন সোধে।”

এদিন গোলুৱে গছৰ মাজত বহি থকা ময়না চৰাইটোক লগ পালে, আৰু সুধিলে, “ক্ৰ’ক’ডাইলটোৱে ৰাতিৰ আহাৰত কি খায়?” ময়নাই ক’লে, “যোৱা ডাঙৰ, ঘাঁহনি থকা লিমপ’পো নৈৰ পাৰলৈ আৰু গমি চোৱা।”

গোলু ঘৰলৈ গ’ল। সি এশডাল কুঁহিয়াৰ, পঞ্চাশ ডজন কল আৰু পঁচিশটা তৰমুজ ল’লে। তাৰ পিছত সি তাৰ পৰিয়ালক ক’লে, “বিদায়। মই ডাঙৰ, ঘাঁহনি থকা লিমপ’পো নৈলৈ যাওঁ। মই গমি চাম ক্ৰ’ক’ডাইলটোৱে ৰাতিৰ আহাৰত কি খায়।” সি কেতিয়াও ক্ৰ’ক’ডাইল দেখা নাছিল, আৰু ক্ৰ’ক’ডাইল কেনেকুৱা তাকো নাজানিছিল।

সি এটা অজগৰক লগ পালে আৰু সুধিলে, “তুমি কেতিয়াবা ক্ৰ’ক’ডাইল দেখিছানে? সি কেনেকুৱা? সি ৰাতিৰ আহাৰত কি খায়?”

অজগৰটোৱে গছৰ ডাল এটাৰ পৰা নিজৰ গা মেলি দিলে কিন্তু একো নক’লে। গোলুৱে সভ্যতাৰে তাক আকৌ ডালটোত জকাই বন্ধাত সহায় কৰিলে আৰু তাৰ পৰা বিদায় ল’লে।

• গোলুৱে ক্ৰ’ক’ডাইলক মুখামুখিকৈ লগ পালে।
• আটাইতকৈ প্ৰয়োজনীয় সময়ত সি অজগৰৰ সহায় পালে।
• গোলুৱে এটা দীঘল আৰু উপযোগী নাক গজালে।

গোলু আগবাঢ়ি গ’ল, কুঁহিয়াৰ, কল আৰু তৰমুজ খাই। কেইদিনমান পিছত সি ডাঙৰ, ঘাঁহনি থকা লিমপ’পো নৈৰ সীমান্ত পালেগৈ। নৈৰ পাৰত সি কাঠৰ এটা গুৰি দেখিলে।

প্ৰকৃততে সি আছিল ক্ৰ’ক’ডাইলটোৱে যাৰ চকুৰ পতা লৰাইছিল। “ক্ষমা কৰিব,” গোলুৱে ক’লে। “আপুনি কেতিয়াবা ক্ৰ’ক’ডাইল দেখিছে?”

ক্ৰ’ক’ডাইলটোৱে আকৌ চকুৰ পতা লৰালে আৰু তাৰ নেজৰ আধাখিনি বোকাৰ পৰা ওলিয়াই দিলে। “ইয়ালৈ আহা, সৰুটো,” ক্ৰ’ক’ডাইলটোৱে ক’লে। “তুমি কিয় এনেবোৰ প্ৰশ্ন সোধা?”

“মই জানিব খোজো…”

“চাপি আহা, সৰুটো, কাৰণ ময়েই ক্ৰ’ক’ডাইল,” আৰু সি ক্ৰ’ক’ডাইলৰ চকুপানী টুকিলে ইয়াৰ সত্যতা প্ৰমাণ কৰিবলৈ।

গোলু ভয় খালে, কিন্তু সি পাৰত বহি পৰিল আৰু ক’লে, “আপুনিয়েই সেইজন ব্যক্তি যাক মই বিচাৰি আছিলো। অনুগ্ৰহ কৰি মোক কওক আপুনি ৰাতিৰ আহাৰত কি খায়।”

“ইয়ালৈ আহা, সৰুটো, আৰু মই তোমাক কাণে কাণে উত্তৰটো ক’ম,” ক্ৰ’ক’ডাইলটোৱে ক’লে।

গোলুৱে মূৰটো ক্ৰ’ক’ডাইলৰ মুখৰ ওচৰলৈ নমাই দিলে আৰু ক্ৰ’ক’ডাইলটোৱে তাৰ নাকেৰে ধৰি পেলালে।

“মই ভাবো,” ক্ৰ’ক’ডাইলটোৱে ক’লে, “আজি এটা হাতীপোৱালিয়েই মোৰ ৰাতিৰ আহাৰ হ’ব।”

“মোক এৰি দিয়ক। আপুনি মোক বেয়া পালে, মিঃ ক্ৰ’ক’ডাইল,” গোলুৱে চিঞৰি উঠিল।

অজগৰটোৱে, যি নিঃশব্দে গোলুৰ পিছে পিছে আহি আছিল, পাৰলৈ আহি ক’লে, “যদি তুমি যিমান পাৰা টানকৈ টনা নকৰা, ক্ৰ’ক’ডাইলটোৱে তোমাক নৈৰ সোঁতত টানি নিব।”

গোলুৱে তাৰ সৰু ভৰিৰ ওপৰত বহি পৰিল আৰু টানি থাকিল, টানি থাকিল। ক্ৰ’ক’ডাইলটোৱে পানীত সোমাই গ’ল, তাৰ নেজৰ জোৰেৰে পানীখিনি ফেনযুক্ত কৰি তুলিলে, আৰু সিও টানি থাকিল, টানি থাকিল।

তাৰ পিছত অজগৰটোৱে গোলুৰ পেটত জকাই বান্ধি ধৰিলে আৰু ক’লে, “আকৌ জোৰেৰে টনোৱা।” গোলুৱে তাৰ চাৰিওখন ভৰি বোকাত গাঁথি ধৰিলে আৰু টানিলে। নাকটো দীঘল হৈ থাকিল। প্ৰতিবাৰ টনোৱাত নাকটো দীঘল হৈ গ’ল আৰু গোলুৰ বিষ হ’ল। নাকটো এতিয়া পাঁচ ফুট দীঘল হৈ পৰিল, কিন্তু অৱশেষত সি মুক্ত হ’ল।

গোলু বহি পৰিল, তাৰ নাকটো ডাঙৰ কলপাত এটাত মেৰিয়াই লৈ ডাঙৰ, ঘাঁহনি থকা লিমপ’পো নৈত ওলোমাই থ’লে শীতল হ’বলৈ।

গোলু দুদিনলৈ তাতে বহি থাকিল তাৰ নাকটো শীতল হ’বলৈ আৰু সৰু হ’বলৈ বাট চাই। নাকটো ঠাণ্ডা হ’ল কিন্তু সৰু নহ’ল।

দ্বিতীয় দিনৰ শেষত, এটা মাখি আহি গোলুৰ কান্ধত হুলিয়াই দিলে। গোলুৱে তাৰ দীঘল নাকটো (শুঁৰ) তুলি ল’লে আৰু ইয়াৰে মাখিটো মাৰি পেলালে।

“প্ৰথম সুবিধা,” অজগৰটোৱে ফোঁচ ফোঁচকৈ ক’লে। “তুমি সৰু নাকৰে ইয়াক কৰিব নোৱাৰিলাহেঁতেন। এতিয়া অলপ খাবলৈ চোৱাচোন।”

গোলুৱে তাৰ শুঁৰ মেলি দিলে আৰু ঘাঁহৰ এটা ডাঙৰ বান্ধ ছিঙি আনিলে। সি আগভৰিৰে ধূলি জোকাৰি পেলালে আৰু মুখত ভৰাই দিলে।

“দ্বিতীয় সুবিধা,” অজগৰটোৱে ফোঁচ ফোঁচকৈ ক’লে। “তুমি সৰু নাকৰে ইয়াক কৰিব নোৱাৰিলাহেঁতেন। তুমি নাভাবানে যে বেলিটো এতিয়া বৰ গৰম হৈছে?”

গোলুৱে পাৰৰ পৰা অলপ বোকা আনি তাৰ মূৰত চপৰিয়াই দিলে।

“তৃতীয় সুবিধা,” অজগৰটোৱে ফোঁচ ফোঁচকৈ ক’লে। “তুমি সৰু নাকৰে ইয়াক কৰিব নোৱাৰিলাহেঁতেন।”

“ধন্যবাদ, মিঃ অজগৰ,” গোলুৱে কৃতজ্ঞতাৰে ক’লে। “মই এইবোৰ সদায় মনত ৰাখিম আৰু এতিয়া মই মোৰ পৰিয়াললৈ উভতি যাম।”

তলত দিয়া প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ দিয়া।

১. গোলুৱে কাক সুধিছিল, “তুমি কিয় আন চৰাইৰ দৰে উৰা নিমাৰা?”

২. গোলুৰ কোন খুৰাকৰ চকু ৰঙচুৱা আছিল?

৩. গোলুৰ আত্মীয়-স্বজনে তাৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়া নাছিল কাৰণ

(i) সিহঁত লাজকুৰীয়া আছিল।

(ii) প্ৰশ্নবোৰ বৰ টান আছিল।

(iii) গোলু এটা দুষ্টু ল’ৰা আছিল।

৪. গোলুক লিমপ’পো নৈলৈ যাবলৈ কোনে পৰামৰ্শ দিছিল?

৫. গোলু কিয় নৈলৈ গৈছিল?

৬. ক্ৰ’ক’ডাইলটো লিমপ’পো নৈৰ পাৰত পৰি আছিল। গোলুৱে ভাবিলে ই

(i) জীয়াই থকা ক্ৰ’ক’ডাইল।

(ii) মৰা ক্ৰ’ক’ডাইল।

(iii) কাঠৰ গুৰি।

৭. ক্ৰ’ক’ডাইলটোৱে নিজকে প্ৰকৃত ক্ৰ’ক’ডাইল বুলি প্ৰমাণ কৰিবলৈ কি কৰিছিল?

৮। “ইয়ালৈ আহা, সৰুটো, আৰু মই তোমাক কাণে কাণে উত্তৰটো ক’ম।” ক্ৰ’ক’ডাইলটোৱে ইয়াক কৈছিল কাৰণ

(i) সি থিয় হ’ব নোৱাৰিছিল।

(ii) সি গোলুক খাব বিচাৰিছিল।

(iii) গোলু কাণত টান আছিল।

৯। নৈৰ পাৰত গোলুক কোনে সহায় কৰিছিল?

১০। হাতীয়ে তাৰ শুঁৰৰে কৰিব পৰা দুটা কাম আৰু কৰিব নোৱাৰা দুটা কামৰ নাম লিখা।

সমুদ্ৰত হাঁহি

এখন যাত্ৰীবাহী জাহাজ ঘন কুঁৱলীৰ মাজত লাহে লাহে আগবাঢ়ি আছিল।
ডেকত এজন বুঢ়া মানুহ, অলপ ভয় খাই, এজন নাৱিকক সুধিলে,
“আমি মাটিৰ পৰা কিমান দূৰত?”
“আধা মাইল,” নাৱিকে উত্তৰ দিলে।
“ক’ত?” বুঢ়াজনে ক’লে।
“সৰাসৰি তললৈ,” উত্তৰটো আছিল।